I w dodatku zawsze powtarzam że nie mam czasu (tzn. ogółem jakiś krótki czas typu 2-3h by się znalazł, ale nie tyle, żebym czuł się komfortowo, że się wyrobię, że o niczym nie zapomnę, że mógłbym poświęcić to na coś "pewniejszego"), a do tego nie lubię robić kilku rzeczy na raz – zawsze czekam aż skończę jedno (problem z głowy) i wtedy się zabieram za drugie – nowy problem do rozwiązania)

Ogółem – to o czym piszesz to spontaniczność (a przynajmniej w dużym stopniu), czyli najpierw zrobić, a potem myśleć i ostatecznie nie żałować;]

Ja wyznaję zasadę: spontany są fajne, ale po nich zawsze coś boli (jeśli nie na ciele, to w portfelu, itp.)

Polecam marzyć – to jest jedyna sfera, która pozwala nam dalej żyć

Pozdrawiam Cię Michał i gratuluje tych wyborów! Będę śledzić Twoje kolejne wpisy bo są naprawdę ciekawe i inspirujące, a zdjęcia – nie do opisania! wrzucaj ich jak najwięcej!

Milka

To mamy podobnie, presja motywuje do działania aczkolwiek nie wolno przesadzać
pozdrawiam

Z ostatnich moich doświadczeń wiem, jak dobrze jest postawić się przed faktem dokonanym. Być może nie wszystkich – ale mnie to na maksa mobilizuje, gdy wiem, że coś MUSZĘ zrobić. Lubię tą presję:)

Tak to niestety jest, że nasz umysł chroni nas przed tym co nowe. Virginia Satir, znana terapeutka mawiała, że ludzie często woleli by zginąć niż przełamać swój "lęk przed nieznanym".

Dlatego w społeczeństwie tylko ok.4-6% ludzi ma duże pieniądze bo oni ryzykują. Swoją wolność i niezależność cenią ponad wszystko. A porażki? Porażki to część procesu Panie i Panowie

Pozdrawiam,

Bartek